Groeten uit Rotterdam

image

Ze had herfstvakantie en ik een dag verlof. Zij en ik, wij hadden een missie.
We moesten en zouden naar huis komen met een fiets.

Haar vader is bezig met de opstart van een project in Rotterdam. Wij mochten meerijden naar Zwijndrecht en van daaruit zouden we de trein nemen naar Rotterdam. Zij zat vooraan en tetterde honderuit. Ik zat achteraan en viel gewoontegetrouw in slaap tijdens de lange rit.
Ik schoot wakker op de parking aan het station in Zwijndrecht.
We namen de trein en na 20 minuutjes kwamen we aan in het reusachtige en moderne Rotterdam Centraal. Ik diepte het briefje met alle neergepende fietswinkels op uit mijn tas. In mijn andere hand mijn gsm met gps. En wij op schok.
De vierde winkel hadden we prijs; een sexeneutrale fiets. Groot, nieuw, blits. En geen roze, bloemetjes, sterren, prinsesen. Yes!

Nadien nog een zee van tijd tot vaders werkdag gedaan was en hij ons zou oppikken.
Mac Donald’s, Reuzehema, reuze H&M, snoepwinkel, speeltuin, ze kreeg het hele pakket.
En ik genoot van mijn grote dochter.

Advertenties

VKSJ

image

Op de dag dat Seppe zijn eerste fles poedermelk van zijn vader kreeg, ging Anna voor het eerst naar de Vksj. Ik zei wel 10 keer tegen mezelf “niet bleiten, niet bleiten, niet bleiten”, maar ik deed het toch. Het melig moedermens in me kwam weer boven. Anna ziet dat er wel 4 vriendinnetjes zijn. Slik. Anna gaat in een formatie staan, als één van de allerkleinsten. Slik. De leidsters zingen een lied met gebaren erbij. Slik. Anna stap vrolijk en gezwind mee naar het park en kijkt amper naar ons. Slik.
We gaan Anna halen en ze is mega enthousiast. Slik. Ik ben eigenlijk niet geïnteresseerd in het filmpje over het voorbije kamp, maar blijf toch kijken. Ik bijt op mijn lip, ik bijt op mijn kaak, ik kijk net boven de geprojecteerde beelden, maar niets helpt. Ik ben blij dat het donker is in het vksj lokaal.

Over wat gaat dit stukje eigenlijk?
Over ons meisje die hopelijk net als ons een fantastische periode in een jeugdbeweging tegemoet gaat.
Over jeugdig enthousiasme en jonge mensen die kinderen entertainen en hoe schoon dat wel niet is.
Over moeders die loslaten.
Over die tranen van ontroering waarover ik me schaam, maar toch weer niet.

Tut

Tut? Welke tut?

Waar de moeder vooraf zo aan twijfelde of het wel zou lukken, daar ging de dochter erg licht over: de tut aan de Sint geven.
Ik kondigde het ruim op voorhand aan dat de tut zou afgegeven worden. De Sint zou die meenemen en in ruil zou hij speelgoed en lekkers brengen. De tut zelf, die ging de Sint aan babietjes geven die er geen hadden. Ze argumenteerde dat ze zelf ook nog heel klein was en vroeg of de blauwe tut kon blijven. Wat vond ik het zelf ook lastig!

De Sint kwam op bezoek in de kreisj waar ze vroeger ging en daar werden de tutten live afgegeven. Zonder tegenstribbelen, zonder 1 traan. Ook ’s avonds werd er niet meer op teruggekomen en de dagen nadien ook niet. Of toch…”mijn tutjes zijn die bij Mats, hé, dat is nog een kleine baby”. Mats is ons bijna 4 maanden oude buurjongetje.

Bravo, meisje!

Het Grotemeisjesbed

Haar babybedje werd gisteren omgetoverd tot een grotemeisjesbed. Ze kan nu zelf in haar bed springen. En er ook uit (maar dan vergeet ik nu even)(*).

Zaterdag, voor haar middagdut, beloofde ik haar dat we samen van haar bed een grotemeisjesbed zouden maken. Maar alleen als ze flink zou slapen. En dat deed ze, wel 3 uren aan een stuk. Toen ik heel voorzichtig kwam piepen, sprong ze recht en zei luid “MEISJESBED!”.

Zo gezegd, zo gedaan. We gingen samen in de weer met vijzen en sleutels en ze heeft nu een echt grotemeisjesbed. Ze vindt het de max en gaat tussen het spelen door even in haar bed liggen.

(*) Zondagmiddag hoorden we plots een luide bonk door de babyfoon. Ze ligt eruit, dacht ik. Maar neen, ons miss stond gewoon recht, naast haar bed, aan de tafel met boekjes. Ze schrok dat ik er plots ook stond en lag in “ne wiet” terug in haar bed.

School

Anna heeft de kaap van 2,5 jaar overschreden. Officieel mag ze naar school. Het is nog even wachten op het volgende instapmoment, dat is op 6 juni. Dat is D-day, voor onze meid, die dan een kleutertje wordt.

We lezen al boekjes over school en ze weet de school ook al zijn. We namen al een kijkje op de speelplaats. Ze weet ook dat Ada, Pierre en Ina niet meer naar de creche komen, omdat ze naar school gaan.

Volgende vrijdag mogen we een uurtje gaan kennismaken met de juf en de klasgenootjes. Mama en papa mogen mee.

Ik ben zo benieuwd!

Moeders en vaders van schoolgaande jeugd, hebben jullie tips of raadgevingen? Wat is aan te raden met zo’n kleutertje? Wat zou je nooit meer opnieuw doen? Wat zit er in het boektasje? Eten jullie kindjes warm op school? En eten ze echt? slapen ze nog ’s middags? En is het echt waar dat ze ’s avonds geen sjiek niet meer waard zijn?