Sinterklaas

image

Losse bedenkingen, gedachten, uitspraken over Sinterklaas.

* “Sommige kindjes geloven niet in Sinterklaas, he, mama?”Huh?
“Waar heb je dat gehoord?”
“Gewoon, op school. Ik geloof dat wel, hoor”
Onwrikbaar geloof, hier.

* Ze schreef haar brief zo ruim vooraf dat we ook gratis en voor niks inspiratie kregen voor haar verjaardagcadeau; een eigen fototoestel.

*Ik vind die brief keischattig. Hij blijkt telkens te klein voor haar wensen en ze plakt er dan maar een stuk aan. Én ze vraagt ook dingen voor haar broer. ♡

* Dit jaar brengt de goedheilige man twee tickets voor de afscheidstournee van K3, een boek over uitvindingen, een dvd van Free Willy, gekleurde plakband en een mysterieus dino-ei. Voor Seppe brengt hij een werkkostuum, omgebouwd tot brandweerpak, een helm, een brandblusser, dvd van Brandweerman Sam en een boek uit de Annareeks.

* Als ik ooit het Grote Geheim ga moeten uitleggen, ga ik aan Katrien van kindjes.net denken. De Sinterklaasgedachte ( het graag geven, genieten van genieten vs het krijgen van speelgoed)

Tut

Tut? Welke tut?

Waar de moeder vooraf zo aan twijfelde of het wel zou lukken, daar ging de dochter erg licht over: de tut aan de Sint geven.
Ik kondigde het ruim op voorhand aan dat de tut zou afgegeven worden. De Sint zou die meenemen en in ruil zou hij speelgoed en lekkers brengen. De tut zelf, die ging de Sint aan babietjes geven die er geen hadden. Ze argumenteerde dat ze zelf ook nog heel klein was en vroeg of de blauwe tut kon blijven. Wat vond ik het zelf ook lastig!

De Sint kwam op bezoek in de kreisj waar ze vroeger ging en daar werden de tutten live afgegeven. Zonder tegenstribbelen, zonder 1 traan. Ook ’s avonds werd er niet meer op teruggekomen en de dagen nadien ook niet. Of toch…”mijn tutjes zijn die bij Mats, hé, dat is nog een kleine baby”. Mats is ons bijna 4 maanden oude buurjongetje.

Bravo, meisje!

De eerste ontmoeting

Vorige week vrijdag kwam de Sint langs voor de kinderen onder/van de collega’s.

Ze was er totaal niet bang van, zoals ik had verwacht. Toen de Sint met zijn twee Pieten zijn entree maakte, wandelde ze er achter en bleef op ongeveer een halve meter van de Sint staan. Toen die zich met een zwier op zijn troon zette, maaide hij haar bijna mee.

Maar toen… Anna was het eerste kindje dat werd afgeroepen. Hij vertelde dat Anna toch wel heel goed haar mama helpt en heel mooi liedjes kan zingen, maar hij wist ook te zeggen dat ze niet met eten mocht gooien en alijtd haar korsten moest opeten. Toen kroop die felle dochter van mij op mijn schoot en piepte ze “Anna beetje bang“.

Het kado dat erop volgde, maakte veel goed. Ze begon het terstond uit te pakken en je zag dat ze het de max vond.

Sinterklaas

Veel vragen, heb ik, rond dat hele Sinterklaasgebeuren…

Ze weet echt nog bijna niks. Waar begin je? Man uit Spanje, boot, paard, helper piet, paard, brave kindjes=kado, stoute kindjes=zak zwarte piet,…

Hoe zorg ik ervoor dat ze niet té bang is van die pieten? ’t Is natuurlijk wel handig om te kunnen zeggen als ze stout is.

Als ik vertel van de kadootjes die langs de schouw komen, gaat ze toch ook wel zien dat onze schouw toe is? Er is geen gat in, toegeplamuurd. Of ziet een tweejarige dat niet?

Ze is nog maar jarig geweest en heeft eigenlijk meer dan speelgoed genoeg. Geven jullie veel? Of telt het gebaar?

Kennen jullie een tof Sinterklaasboek?

Wanneer zet ik haar schoentje? Vanavond? Want morgen komt de Sint op mijn werk. Of 2 december, want dan komt hij in de Kreisj? Of 5 december want dan komt hij hier?

Zijn er ouders die heel bewust niet meedoen aan die eerste Grote Kinderleugen?

Of peis ik gewoon teveel na? :-)