Faje

Seppe leerde stappen lopen na onze reis in Oostenrijk. Dan moet hij een maand of 14 geweest zijn. Maar uiteraard valt die die nog frequenter dan gij en ik.

Ik was op de speeltuin foto’s aan het maken van mijn kroost en drukte net af op het valmoment. Papa was dichter in de buurt en was de trooster van dienst.

“Faje, mama, toute tene”

(ik ben gevallen, moeder. Stoute stenen!)

 

DSC_0519 DSC_0522 DSC_0523

 

Het krabberken

image

Ik kwam dit voorwerp tegen op een tweedehandsbeurs voor kindergerief. Er volgde een flash back van jewelste, zo’n 30 jaar terug. Dat ding was gewoon “het krabberken”!
Als beginnend etertje had ik een metalen bestekje, een lepel die met opzet scheef stond en een krabberken. Met de lepel kon ik als linkshandige niet veel doen, het was zelf redelijk onmogelijk met een lepel die naar buiten is gekromd te eten. Het krabberken, daar heb ik jaren deugd van gehad. Dit ding hielp mij om eten op mijn lepel en later mijn vork te scheppen. Een beetje zoals wij, volwassenen, met ons mes doen.
Ik denk dat mijn broer het ook nog moet gebruikt hebben, maar mijn zus van 5 jaar jonger kende het niet.
Ik kon het echt niet laten liggen en nu hebben we ons eigen krabberken.

Muug

Zo eerst naar de auto wandelen, dan met uw moeder naar het administratief centrum gaan, pasfoto’s moeten laten nemen, uw moeder die ook pasfoto’s wil, nadien 20 mensen laten voorgaan, ondertussen een beetje rondcrossen, dan naar het loket gaan, zien dat uw moeder met haar lachende foto wordt teruggestuurd naar het fotocabientje, dan terug 20 wachtenden, dan terug aan het loket, dan naar de hema in het shoppingcentrum, dan terug in de auto…

ne mens zou voor wat minder in de autostoel in slaap vallen…

DSC_0101