Ijsjes

De woordenschat van onze zoon van 25,5 maand ging er deze vakantie met rassche schreden op vooruit. Oostenrijk 2014 zette hij zijn eerste pasjes, Ardeche 2015 sprak hij plots heelder verstaanbare zinnen.

Seppe peeltuin. Daaag, mama.

Seppe grote wembad.

Anna visjes vangen?

Papa naartoe?

Om maar een paar voorbeelden te noemen. Maar de klassieker deze vakantie was toch wel “Ijsje eten, mama?’

20150716_170809 20150723_205506 DSC04412Als zijn ijsje op was, begon hij te bedelen naar het mijne. Ah, ja, hij bijt van zijn ijs en zo is dat in ne wip op. Ik geniet rustig van een cornetto en doe er veel langer over. Maar no way dat hij dat lekkerste stukje cornetto kreeg. Dat stukje met veel chocolade. MMMmmmm…

Het krabberken

image

Ik kwam dit voorwerp tegen op een tweedehandsbeurs voor kindergerief. Er volgde een flash back van jewelste, zo’n 30 jaar terug. Dat ding was gewoon “het krabberken”!
Als beginnend etertje had ik een metalen bestekje, een lepel die met opzet scheef stond en een krabberken. Met de lepel kon ik als linkshandige niet veel doen, het was zelf redelijk onmogelijk met een lepel die naar buiten is gekromd te eten. Het krabberken, daar heb ik jaren deugd van gehad. Dit ding hielp mij om eten op mijn lepel en later mijn vork te scheppen. Een beetje zoals wij, volwassenen, met ons mes doen.
Ik denk dat mijn broer het ook nog moet gebruikt hebben, maar mijn zus van 5 jaar jonger kende het niet.
Ik kon het echt niet laten liggen en nu hebben we ons eigen krabberken.

Eten met je handen

image

image

Wij, geciviliseerde volwassenen, zijn het afgeleerd om met onze handen te eten. Frieten en ribbekes tel ik voor het gemak niet mee. Maar beginnende etertjes kijken maar vreemd naar een lepel en een vork. Sinds ik ergens las dat kinderen die met hun handen mogen eten, later intelligenter zijn, laat ik het gebeuren. Als ik hem soms bezie, gaat dat later ne wreed slimme kerel worden :-)
Seppe begint zijn kaasjes met een lepel, maar ergens halverwege genieten zijn handjes de voorkeur.

Lasagne

image

“No”, zei hij en gaf zijn bord aan mij. Mijn lasagne werd duidelijk gesmaakt.
’s Morgens eet hij amper. Ik probeerde boterhammen met choco, confituur, smeerkaas, plattekaas, babypapjes, maar hij wil niet. Na enkele happen, vliegt de beker of het bord ergens in de lucht of in het bord van zijn zus.
Maar de lunch, het vieruurtje, het diner, dat gaat vlot binnen.

Mmmmelk

Heel leuk dat het terug lukt.
Heel erg pijnlijk in het begin.
Heel heel dikke borsten op dag 3.
Heel veel dorst als het buiten 32 graden is. Hij dan.
Heel makkelijk, altijd melk bij.
Heel flexibel, overal al eten gegeven; wachtzaal, klooster, bed, auto, terras, restaurant, bad,…
Heel erg blij dat hij al eens 6u durft tussen te laten ’s nachts.

image

Fruit

Ze is altijd meer een groentepapeter dan een fruitpapeter geweest. En nu nog is fruit geen evidentie. Ik heb al alles geprobeerd: aardbeien, kersen, meloen, pruimen, appels in stukjes, appels in zijn geheel, fruitsatés. Het enige dat min of meer lukt zijn bananen en zelfgemaakte smoothies en eigenbereide milkshakes.

Hebben jullie nog fruittruken in jullie schuif zitten?

Crèmeke

Niks dat zo lekker ruikt als een kind dat gewassen is met Zwitsal of Mustella en vervolgens ingesmeerd wordt met bodymilk van Zwitsal of Mustella. Dan een knuffel en je neus tegen dat hoofdje drukken. Mmmmmm…

Op die pullekes staat steevast “enkel voor uitwendig gebruik”. Ik kan alleen maar daar aan denken als Anna voor de elfhondertwintigste keer haar mond aan die fles zet. Volgens mij vindt ze dat gewoon super lekker. En als ik de fles heb afgepakt, begint ze aan haar armen en benen te lekken.

Anderzijds is ze ook heel erg de dochter van haar vader. Die is echt allergisch aan vettige pollekes. En de dochter ook. “Handjes afkuisen, mama”, zegt ze elke keer en daarbij trekt ze een gezicht alsof ik knoflook heb gegeten.