Taalontwikkeling en KAKA

Enkele flarden/uitspraken van de laatste week.

 

Teneinde variatie te steken in het fruitaanbod ten huize Jufrouw Baele, kocht ik in dendelhaize een koksnoot. Die zijn consequent kokostront blijft noemen. Het is zaterdagmiddag en na de middagdut beslissen we om de kokosnoot op te eten. Ik maakte eerst twee gaatjes om de kokosmelk eruit te laten lopen. Anna kreeg een bekertje en mocht proeven. Ze trok een gezicht alsof ik haar vergiftigde en zei: “Dat is voor over te geven, mama“.

Wat wil jij op je boterham? KAKA

Jij moet een nieuwe salontafel kopen. Waarom? Oma heeft dat gezegd.

Mama, vind jij bruin mooi? Ja, soms wel. Dat is KAKA.

We zitten aan tafel. Het Lief zegt smakelijk tegen ons. Ik zeg smakelijk terug. Anna’s mond zit vol, ze heeft al een volle lepel klaar en schenkt geen aandacht aan ons. “Smakelijk, Anna”, zegt het Lief nog eens. En nog eens “Smakelijk”. Ze kijkt niet op en tussen twee happen zegt ze geïrriteerd en keiluid: SMAKELIJK MAMA, SMAKELIJK PAPA.

Maar Sidhartha zegt altijd maar KAKA.

Ah, en ze zegt ook echt 100 keer op een dag “wa“. Als ik niet reageer, gaat ze gewoon door. “Wa, mama? Wa? Wablief, mama?” Oh, dat is lastig. Er worden al gigantisch veel vragen gesteld. Als ik dan antwoord, volgt er een “Wa?” waardoor ik het nog een keer mag uitleggen. Ik heb al naar haar oren laten kijken bij de huisdokter, maar daar is niks mis. Ik dacht al dat er iets aan haar middenoor of hersenen ofzo was, toen ik hoorde dat vriendje Warre net zoveel wawat. En dat de mama van Warre helemaal niet meedoet aan dat gewawa. Zij zegt gewoon “ik heb het al gezegd” :-)

 

Advertenties

Woorden

Des te minder woorden hier online verschijnen, des te meer woorden zegt onze dochter tegenwoordig.

Volgens het blad van de gezinsbond zou ze ondertussen aan 50 woorden moeten zitten. Ze haalt het ruimschoots.  Het is echt fascinerend om die woordenschat te zien evolueren.

  • Een negatie in een zin, is iets moeilijks. Anna gebruikt nog niet het woord “geen”, maar ze kan bv wel duidelijk maken dat ze geen melk meer wil: “Anna neen melk”.
  • Als ik zeg: “Oma is de mama van mama.” , dan kijkt ze maar raar om dan wel 10 keer na elkaar te zeggen “mamaomaomamama oma mama mama oma oma”
  • Ze weet dat haar mama en zijzelf een finneke hebben en dat de papa een pimo heeft. Pimo vinden wij een hilarisch woord.

Manieren

Een jong kind verstaat het concept “Goede Manieren” niet. Dat laat boeren en scheten, gooit met boterhammen en kliedert met melk. Ons dochter begint door te hebben dat bij bepaalde handelingen bepaalde woorden horen.

Als je een boer laat, zeg je “pardon”.

Als je iets geeft, zeg je “asjeblie”.

Als je iets krijgt, zeg je “danku” of “messie”.

Als je iets niet goed verstaan hebt, zeg je “wablief?”. Ik betwijfel dat ze echt snapt waarover het gaat, maar ik vond het erg grappig toen ze dit donderdag voor het eerst zei. Door mijn gelach heeft ze het die avond wel 10 keer gezegd.

Dat je bepaalde handeling beter achterwege laat (morsen, kliederen, luid boeren,…) zal voor een volgende fase zijn, zeker?

Ontwikkeling der woordenschat

Daar waar Anna vorige vakantie serieuze sprongen maakte op motorisch vlak (zelf zitten in juli 2009 en kruipen in augustus 2009), heeft ze dit jaar megasprongen gemaakt op verbaal vlak.

Ze babbelde al en zong al, maar nu zijn het heuse twee en driewoordzinnetjes.

Enkele voorbeelden:

Papa foon belle? => Mama, hier, pak de telefoon en bel papa op

Oma auto uisje? => Gaat oma met de auto naar huis?

Mama tasje thee? => Mama, wil jij een tasje thee? (er wordt hier wat thee afgedronken en ik moet eerst blazen want het is te warm)

Ze verstaat ook goed waar het om gaat.

Ik kom thuis met nieuwe kleertjes en toon ze. Direct zegt ze: “Anna kleertjes passe?”

Of ze zegt ons na: Stress! of Mooi!

Ooit las ik ergens dat kinderen 1 groot avontuur zijn, en daar is geen woord van gelogen. Het is elke dag opnieuw verrassend en leerrijk. Ik vond het de max als ze aan 6 weken naar me lachte, nadien toen ze als 1ste woord “lichtje” zei, vervolgens toen ze mama zei en nu, nu ze gewoon haar eigen woorden en zinnen zegt. Fantastisch!

Ze kan iets nieuw!

Als ik haar vraag: “Waar is je buikje?”, begint ze te pulken aan haar buik.

Als ik haar vraag: “Waar is je neusje?“, steekt ze haar wijsvingertje in haar neus.

Als ik haar vraag: “Waar is je mondje?“, wijst ze naar haar mond.

Als ik haar vraag: “Waar zijn je haartjes?”, wrijft ze over haar bol.

Als ik haar vraag: “Waar is je achillespees?“, kijkt ze me verward aan. :-)