Meterke

We gingen op bezoek bij mijn meter, mijn oma, de mama van mijn mama. 85 lentes en nog steeds very alive and kicking. De goedheid zelve. Bezige breister van poppenkleedjes en kousjes. Liefhebster van een “klein portoske” als aperitief, enkel als er bezoek is en de gast ook Porto drinkt. Verzorgster van de vogels in de buurt. Kokkin van de lekkerste snijbonen ter wereld.

Meterke zeggen we. Omdat ze de 1.60m niet haalt en omdat alle achterkleinkinderen haar zo noemen.

Boekje lezen

 

Foto's kijken

 

Anna wil kuisen en krijgt gerief van meterke

 

Wat gaan we eten? Snijbonen, meisje, maar voor jou maak ik speciaal appelmoes.

 

Kruimels voor de vogels

Model met helm(*)

Als ik kleedjes toon van de meter, moet ik ook kleedjes tonen van de oma. Anna’s oma kocht dit schattige winterkleedje met bijhorende collants een jaar geleden. Met elke centimeter dat haar kleindochter groeide, groeide bij de oma de schrik dat het kleedje te klein zou zijn tegen haar verjaardag. Onterecht, het is gewoon een prachtig kort kleedje. Anna doet me steeds aan een kerstvrouwtje denken als ze het draagt.

* Onder geen beding mocht die helm uit.

Mijmeringen over snit en naad

Bedenkingen:

Als kind vond ik het het ronduit schaamtelijk om in een pull rond te lopen die mijn moeder had gebreid. Was ik blij dat ze niet wilde/kon naaien, dat was zo mogelijk nog schaamtelijker, zelfgemaakte kleren.

Een jaar geleden had ik nog nooit van het Stoffenspectakel gehoord.

De naailessen in het volwassenenonderwijs zijn compleet volzet, al maanden vooraf.

Mijn mama wil graag haar breitechniek bijschaven. De lessen in Aalter (= den buiten) zijn afgelast wegens te weinig geïnteresseerden, de lessen in Gent (= stad) zijn volzet.

Naaien en breien en haken is hipper dan ooit. Zullen onze kinderen het ook schaamtelijk vinden? Moeten we wachten tot onze dochters kinderen hebben die het dan weer hip zullen vinden?

Mijn volgend postje: een fotoverslag live vanop het stoffenspectakel in Gent.