Krullen

image

Ooit lang geleden stapte ik een oud rommelwinkeltje binnen. Zo’n winkel waar je vijzen, bloempotten, glazen, gieters, bassins, scheerapparaten, stofzuigers en krulspelden kan kopen.
Zo’n winkel zonder structuur, met veel spullen en weinig plaats. Waar de rekening gemaakt wordt met een bic en een papiertje en hoofdrekenen.
Ik kocht er krulspelden omwille van de krulspelden, maar eigenlijk ook omwille van de verpakking. Ik zweer het; die krulspelden zagen eruit alsof ze al sinds halverwege de jaren 70 in de winkel lagen.

Ik haalde de krulspelden boven toen Anna vertelde dat ze graag eens krullen wilde. Ik heb maar 6 exemplaren. Omdat het “voor echt” te doen, zou ik er minstens 20 moeten hebben, denk ik.

Klussen

De titel had ook kunnen zijn: “De genderneutrale opvoeding”.

Vóór we aan kinderen begonnen, was ik er zeker van, onze kinderen gingen poppen krijgen én autootjes. Een keukentje én een garage. Geen rolbevestigende dinges. We kregen een baby en babyspeelgoed is per definitie uniseks. De baby werd een meisje en de hardwerkende carrièrevrouw (ahum!) ging 4/5 werken. Het meisje zag haar moeder koken, wassen, plassen, strijken en kuisen op vrijdag. En dat wilde zij ook. Op een rommelmarkt kreeg ze een roze stofzuiger waarmee ze promt de kasseien mee begon te stogzuigen. Na een bezoekje aan de Kringwinkel bracht ik een strijkplankje en ijzer mee.

En die genderneutrale opvoeding dan? Dat komt wel. Als de vader aan het klussen slaat, wil Anna meedoen. De gigantische nieuwsgierigheid van het kind en de inwendige drive die z’n peuter heeft om vanalles te willen bijleren, zorgen voor een evenwicht.

Vader en dochter voegen de koer

 

ps Dit klinkt allemaal wel wat zwaarder dan ik het eigenlijk bedoel. Maar toch, ik zou het echt wijs vinden, mocht ze later geheel zelfstandig een vijs in een muur durven boren. Ofzo.

Barbie

Zou ze ook vertrokken zijn voor een jaar of 6 Barbieplezier?

Nee, ze is nog te jong en eigenlijk wil ik die Curverbak vol Barbiegerief nu ook nog niet aan haar geven. Ze zou ze toch maar vermosen en daarvoor zijn ze mij te dierbaar. 6 jaar lang speelde ik ’s morgens voor het wassen, tussen het wassen en het ontbijt, tussen het ontbijt en het vertrek naar school, ’s avonds als ik thuiskwam, voor we aten, na het huiswerk met die poppen.