Varkentje

Gewoon omdat ik nooit wil vergeten wat voor klein varkentje je bent, kleine, lieve Seppe van me.
Gewoon om eens boven te halen als je zelf een 2,5jarige in huis hebt.

Douchegordijn kapotgebeten en dan maar verder in stukken gescheurd.
Groene stift op muren die enkele dagen tevoren in het wit waren geschilderd.
Naar een plas water lopen en er keihard in stampen.
Jezus te pas en te onpas een duw en kneep geven.
Je vader zijn bril van zijn gezicht meppen.
Keihard aan je zus haar haar trekken.
Je bril wegkeilen.
Terwijl ik bel een ganse wc-rol afrollen, doorheen de hele keuken.
Niet in bad willen.
Niet uit bad willen.
Tegen mijn benen schoppen.
Met je loopauto over mijn tenen rijden. En nog eens. En nog een laatste keer.
Niet onder de indruk zijn van dreigementen.
Uit de hoek wandelen.
Wegkijken als ik je onder je voeten geef.
Niet willen opruimen, zelfs niet als ik meedoe.
Zelfs niet als ik je hand pak en naar een blokje ga.

Kleine, lieve, vermoeiende hooligan.

Klussen

De titel had ook kunnen zijn: “De genderneutrale opvoeding”.

Vóór we aan kinderen begonnen, was ik er zeker van, onze kinderen gingen poppen krijgen én autootjes. Een keukentje én een garage. Geen rolbevestigende dinges. We kregen een baby en babyspeelgoed is per definitie uniseks. De baby werd een meisje en de hardwerkende carrièrevrouw (ahum!) ging 4/5 werken. Het meisje zag haar moeder koken, wassen, plassen, strijken en kuisen op vrijdag. En dat wilde zij ook. Op een rommelmarkt kreeg ze een roze stofzuiger waarmee ze promt de kasseien mee begon te stogzuigen. Na een bezoekje aan de Kringwinkel bracht ik een strijkplankje en ijzer mee.

En die genderneutrale opvoeding dan? Dat komt wel. Als de vader aan het klussen slaat, wil Anna meedoen. De gigantische nieuwsgierigheid van het kind en de inwendige drive die z’n peuter heeft om vanalles te willen bijleren, zorgen voor een evenwicht.

Vader en dochter voegen de koer

 

ps Dit klinkt allemaal wel wat zwaarder dan ik het eigenlijk bedoel. Maar toch, ik zou het echt wijs vinden, mocht ze later geheel zelfstandig een vijs in een muur durven boren. Ofzo.

Auto

Anna is niet echt helemaal girly girly. Of zoals verzorgster Karen uit de kreisj het verwoordde: “Gij hebt het alletwee in één, een jongen en een meisje”.

Ze speelt dus niet alleen maar mamaatje met haar pop, maar heeft ook autootjes waarmee ze rondrijdt. Ze heeft een periode gehad dat ze op straat naar elke voorbijrijdende auto wees met de verrassende woorden “Auto, mama”. Gelukkig is die fase voorbij.

Anna ontdekte op reis dat je in wegresto’s (en bij uitbreiding ook in sommige winkels of shoppingcentra) autoootje voor kindjes hebt staan.

Mijn excuses voor de slechte foto’s (gsm weetwel), maar dit zijn beelden uit het shoppingcentrum Zuid. Beelden die bewijzen dat er geen houden meer aan was toe ze de “Auto, mama!!!!” zag staan.

Ah, en ik steek er maar beter geen geld meer in want dan wil ze eruit en loopt ze naar een ander autootje. En dan zit ge daar als moeder nogal belachelijk naast een bewegend autootje zonder kind erin.