Straffen enzo

Juffrouw Baele begint kuren te krijgen. Van sommige dingen weet ze heel goed dat het niet mag en doet ze het toch. Zoals met één armveeg haar bord pastasalade op de grond kieperen.
“Postief gedrag bekrachtigen en negatief gedrag negeren”, zegt de psychologe in mij. Maar ook: “Sorry, dit gaat te ver en dit moet je duidelijk weten, jongedame!”. Op zo’n moment moet Anna in de hoek. Tot nu toe is dat nog maar 3 keer gebeurd. Vorig weekend heb ik haar uit haar stoel geplukt en haar naast de boom (we zaten in de tuin te eten) met haar gezicht naar de muur gezet. Ze bleef stil staan en begon dan hartverscheurend te huilen. 1 minuut lang. Nadien kreeg ze een uitleg waarom en gingen we terug aan tafel. En Juffrouw Baele kreeg een nieuw bord en at flink verder.
Ik vind dat dit allemaal wel goed klinkt en een beetje zoals de boekskes zeggen enal, maar man, soms is dat toch ne strijd. En man, soms hoor je jezelf toch voor de 10 000ste keer hetzelfde zeggen.
Opvoeden zeker?

Advertenties