Muug

Zo eerst naar de auto wandelen, dan met uw moeder naar het administratief centrum gaan, pasfoto’s moeten laten nemen, uw moeder die ook pasfoto’s wil, nadien 20 mensen laten voorgaan, ondertussen een beetje rondcrossen, dan naar het loket gaan, zien dat uw moeder met haar lachende foto wordt teruggestuurd naar het fotocabientje, dan terug 20 wachtenden, dan terug aan het loket, dan naar de hema in het shoppingcentrum, dan terug in de auto…

ne mens zou voor wat minder in de autostoel in slaap vallen…

DSC_0101

Advertenties

Springkasteel

Onlangs was het buurtfeest bij ons. Met rommelmarkt, optredens, kindergrime, barbecue en springkasteel. Feest voor iedereen!
Toen bijna iedereen naar huis was, zijn we met een bende grote kinderen (lees: tussen 28 en 33 jaar) nog eens op het springkasteel geweest. Jaja, dat is verschrikkelijk onnozel voor volwassenen, maar ook verschrikkelijk wijs. En lastig, vooral lastig. Ik heb ongeveer een minuut of 5 gesprongen en het was genoeg geweest.
“Echte” kinderen zouden uren aan een stuk springen als je hen niet tegenhoudt. Wow!

Ziek

Het kind heeft haar eerste kinderziekte beet. Vandeneerste keer de zesde ziekte. Qué? Jawel, de zesde ziekte. Of de driedaagse koorts. Eerste drie dagen hoge koorts, dan uitslag en gedaan. Ze is huilerig, hangerig, slap en is haar gevoel voor humor kwijt. Enkel toen gisterenavond haar papa thuiskwam, kon er een klein lachje vanaf.

Als kleine peuter deed ik ooit eens stuipen en dat voorval was tot dan toe het ernstigste voorval met één van ons. (Broer viel later nog eens met zijn hoofd op de salontafel en moest gehecht worden en zus trok zich ooit eens recht aan een brandende kachel.) Sinds het stuipenvoorval sliep mijn vader nooit meer echt goed, maar “waakte” hij. Ogen wegdraaien, schudden en beven, ’t was geen schoon zicht. Paniek want nog geen telefoon ergens in de vroege jaren ’80. Ziekenhuis, etc. De kinderarts zei me eergisteren dat Anna meer kans om dat ook te krijgen omdat ik dat ooit voorhad. Nice. Toen de crecheverantwoordelijke mij ook nog eens opbelde in de late namiddag om te zeggen dat ze de koorts niet naar beneneden kregen en dat ze bang was voor stuipen, was ik helemaal ongerust. Wil iedereen duimen dat deze kelk aan ons voorbij gaat?

Wat is dat toch met die namen van kinderziekten? Vroeger had je rooienond. Of de bof, windpokken en valse kroep. Occationeels eens mazelen. Tegenwoordig zijn er vijfde en zesde ziektes, rotavirussen en andere rare beesten.

Een belangrijk en niet te onderschatten neveneffect van een kinderziekte is het accute en allesoverheersende slaaptekort van kind EN OUDERS. Man, de nacht van dinsdag op woensdag is ze ergens tegen 2.30 in slaap gesukkeld en de vijf lange uren tevoren hebben we tuutjes ingestoken, pampers ververst,  rondgelopen, over haar bol geaaid en tegen mekaar gezegd “nu is het aan u” en “gaan we een flesje proberen”. Pffff. Deze nacht dacht ik voorbereid te zijn. ik ben om half negen gaan slapen. Wie me kent, weet dat dit voor mij eigenlijk nog namiddag is :-). Naar mijn gevoel ging het beter, eens wakker tegen 22u, 23.45u en rond 2.55u. Ik had er niet de minste moeite mee om de eerste weken van haar leven ’s nachts tetjesmelk te geven. Ze sliep goed, werd even wakker om te eten (op een vast tijdstip) en sliep weer. Het onvoorspelbare van die ziekte-nachten, maakt het lastig.

Maar het duurt maar drie dagen, dus tegen het weekend is alles achter de rug.