Kind en Gezin

Vorige week werden we nog eens verwacht bij Kind en Gezin.

Ze volgt mooi haar curves van P25. Ze is 85cm en weegt 10,3 kg. 75% van haar leeftijdsgenootjes is groter en zwaarder, maar dat is hoegenaamd geen probleem, zolang ze haar eigen logische curve maar (ongeveer) volgt.

Geen prikjes deze keer, maar wel “examen”. Ik had al eens horen waaien dat ze gingen vragen om blokjes te stapelen. Nu, wij doen veel (afwassen, met de pop spelen, bootjes varen in de wasmand, liedjes zingen, versjes opzeggen, dansjes doen, verstoppertje spelen, kleuren, verven, fietsen, van de glijbaan slieren, bladeren harken, vijgen in spek draaien, de tafel zetten, afdrogen,…) thuis, maar blokken stapelen eigenlijk (bijna) nooit. Vorige week stak ik haar voor de lol enkele duploblokken in haar handen. Ik wilde wel eens zien of dat ging lukken, die toren maken. Jawel, Juffrouw Baele bouwde een toren van wel 6 blokken.

Goed, we namen plaats bij Dokter Baele (echt waar, naamgenoot!) en er werden blokken boven gehaald. Geen duploblokken, maar gewone blokken. Anna begon te stapelen. En duwen dat het kind deed, in de hoop dat die blokken ook in elkaar zouden klikken, zoals Duplo :-) Soit, ze slaagde voor de test.

Vervolgens mocht ze de blokjes in een doosje steken. Een doosje met een deksel met een vierkante uitsparing, een driehoekige, enz. Ze mikte elk blokje door de juiste opening. En fier dat ik was, op onze dochter. Zeker toen de arts zei dat ze deze fijne motoriek pas tegen 2,5 onder de knie zou moeten hebben. Ik blinken.

Tot zover het praktisch examen. Tijd voor het mondeling. “Waar is je buikje?”, vroeg de dokter. Anna antwoordde niet. Ze  wist toch wel waar haar buik was? Ze weet het begot al een maand of 7! De vraag werd nog eens gesteld. Na lang en dwaas kijken, wees ze eindelijk haar buik aan. En ja, ze wist ook waar haar mond, oren en handjes zijn.

Geslaagd met glans, die slimme dochter van ons. En hoewel je er in sé niks kan aan veranderen, toch ben je dus fier, hé.

Advertenties

Wil je mijn maten kennen?

Ik woog daarnet 7,180 kg , ik was 66 cm groot en mijn hoofdomtrek was 43 cm. Ik heb nog geen tanden, maar dat belet mij niet om van het papieren beschermhoesje van het Kind & Gezin-aankleedkussen te eten. De houten bak om mij te meten vond ik nog fun, maar die koude weegschaal daar kon ik niet rap genoeg van zijn. Dat ik goed kan grijpen met mijn handen, heb ik gedemonstreerd, maar mij eerst een beetje schudden en dan verwachten dat ik ga rollen? Neen, sorry, dat doe ik niet. En ja, als ik honger heb en je geeft mij een speelgoedje dan sabber ik dat helemaal nat. Zo nat dat ons moeder het aan de vrijwilligster mocht geven om het te laten afwassen. 

Anna zit nog steeds helemaal op het gemiddelde en is goed in proportie.

Binnenkort mogen we beginnen met soep en brood. Ik kon een giechel niet onderdrukken toen de kinderarts van Kind en Gezin ons dat vertelde. Ze had evengoed kunnen zeggen: “Ge moogt haar uuflakke mé mosterd geven.” Soep met brood, dat klinkt zo…volwassen eten.