Draagzak

Ik schreef het al eerder dat ik zwaar fan ben van kindjes dragen. Neen, niet op je arm; een kilo of tien, dat voel je snel.

Neen, in een draagdoek of draagzak. We mogen de ergobaby van een buurvrouw lenen en het was een schitterend idee om het ding ook mee te nemen op reis.

Dit jaar trokken we naar Oostenrijk, voor een echte berg en wandelvakantie. Seppe zat hoog en droog, keek rond of viel gewoon in slaap. Soms op onze buik, soms op onze rug.

20140725_115113 DSC_7678 DSC_7680 DSC_7716 DSC_8001 DSC_8007 DSC_8044

Advertenties

Nonkel Sil

Anna op de schouders van nonkel Sil. Hoger kan ze niet zitten.

Kijk naar de armspieren van mijn broer. Vroeger kon ik af en toe winnen tijdens het vechten. Dat is al een poos geleden. We vechten niet meer, we bekvechten enkel nog en dan win ik soms wel.

 

Tricot slen

Toen Anna enkele weken oud was, gebruikten we voor het eerst de tricot slen. Als een klein kikkertje zat ze zich bij ons terwijl we toertjes rond de livingtafel wandelden.

Later probeerden we het buik aan buik, met de beentjes eruit. Een zalige houding; net één blijvend durende omhelzing.

Toen haar rugje wat steviger werd, stapten we ook enkele keren rond met haar gezichtje naar voren.

En vorig weekend probeerden we iets nieuws; op de rug (met hulp). Het was erg lang geleden dat ik de tricot slen had bovengehaad. De ring sling neemt immers veel minder plaats in en is veel sneller aan en uit. Ik moet toegeven; het was een aangename herontdekking. Omdat je de schouderdelen erg breed kan maken en omdat het echt tricot is, voelde ik niks snijden of snellen. Anna vond het ook leuk. Ze kriebelde in mijn nek en we lachten.

Pakken!

Ik zal eerst een beetje vriendelijk doen...ga je me pakken?

 

Ah, gij wilt mij niet oppakken. En als ik nu eens zeg dat ge een schoon rokske aanhebt?

 

Maamaa...paaakken!

 

Ok, ik zal niet meer neuten. Maar ik ga niet meer weg en blijf aan uw been plakken. Nèh.