Suikerbonen

Mijn eerste stokje, na een oproep van Katrien. Drie dingen vonden we belangrijk:

  1. Het moest iets zijn met echt, klassieke, ouderwetse suikerbonen. Het Lief en ik zijn daar echt zot van.
  2. Aangezien we niet wisten of het een jongen of een meisje zou worden, moest het iets universeel zijn.
  3. Het moest passen bij het kaartje (rode of beige polkadots)

Het werden rode en beige suikerbonen die ik en masse in de Makro ging kopen. We kochten kartonnen doosje bij Ava en het Lief maakte kaartjes met de jongens -en de meisjesnaam. Voor de kindjes werden het smarties. Ik had nog even met de idee gespeeld om gepersonaliseerde M&M’s te laten maken, maar vond het dan toch een ietsiepietsie te duur.

Doopsuiker

Ja, man, ben ik daar zot van. Ik had nog een extra doos gekocht om mandjes mee te vullen voor mijn collega’s. En in die doos zaten er nog een paar. Zaten, want nu zijn ze allemaal op. Ik had ze al uit het zicht gezet, meer bepaald in Anna’s kleerkast. Het heeft niet gebaat, want elke keer als ik naar boven ging en eraan dacht, ging ik er stiekem 2 nemen. Maar op is op en daar ben ik niet rouwig om.

Doop

Eigenlijk gaat dit postje niet over de doop, maar over het doopkleedje. Dat kleine en fijne, witte kleedje heeft al een hele geschiedenis. Ik droeg het op mijn doopsel op 23 september 1979 en ook Anna’s opa Jan droeg het tijdens zijn doopsel.  Twee telefoontjes en een mailtje met een ingescande foto volstonden om het kleedje terug te vinden.

Binnenkort draagt zij ook.

dsc_1797

doopkleedje-details-2

doopkleedje-details-5

doopkleedje-details-4

doopkleedje-nele-2

PS: Wie dacht er heel even (1sec ofzo) dat het Anna was op de foto?