De donder en de bliksem

Ik ben echt nooitvanzeleven bang geweest van onweer. Ik vind onweer de max. In één van mijn jeugdherinneringen staan mijn papa, mijn broer en ik op een zomerse avond in het deurgat. Net niet in de regen, naar buiten te kijken naar de bliksems. Nog mooier zijn bliksems ’s nachts. Prachtig gewoon.

Ik wilde mijn dochter dat graag meegeven. En als moeder en vader niet bang zijn van onweer dan is het voor een kind ook evident dat dat niks is om bang voor te zijn.

Tot vorige week…ze kwam van school en er kwam in een grote gulp uit…dat de bliksem een trapje is en dat dat veel lawaai maakt en dat je huisje dan in brand staat…

 Dat had de juf haar nu niet moeten leren.

 

 

Net uit bad, luisteren naar de wolkjes die botsen.

Advertenties

Maja

Ze was de dagen na ons bezoekje compleet into bijen. Het feit dat ze van vriendje Linus een bijenknuffel kreeg zat er ook voor iets tussen. En dat moeder de begingeneriek van Maja de Bij vond op youtube.

Bestaat er ook zoiets als Sylvie de Spin, Valerie de Vlieg en Leen het Lieveheersbeestje? Want van al die dieren heeft ze wel nog schrik…

De eerste ontmoeting

Vorige week vrijdag kwam de Sint langs voor de kinderen onder/van de collega’s.

Ze was er totaal niet bang van, zoals ik had verwacht. Toen de Sint met zijn twee Pieten zijn entree maakte, wandelde ze er achter en bleef op ongeveer een halve meter van de Sint staan. Toen die zich met een zwier op zijn troon zette, maaide hij haar bijna mee.

Maar toen… Anna was het eerste kindje dat werd afgeroepen. Hij vertelde dat Anna toch wel heel goed haar mama helpt en heel mooi liedjes kan zingen, maar hij wist ook te zeggen dat ze niet met eten mocht gooien en alijtd haar korsten moest opeten. Toen kroop die felle dochter van mij op mijn schoot en piepte ze “Anna beetje bang“.

Het kado dat erop volgde, maakte veel goed. Ze begon het terstond uit te pakken en je zag dat ze het de max vond.