Speeltuin

Ik heb zo’n zin in lente, ge kunt u dat niet voorstellen. Gisteren was het eens niet aan het regenen toen ik de dochter ging halen in de kreisj. Ter plekke bleek het kind nog over tonnen energie te beschikken.

“De speeltuin”, schoot door mijn hoofd. Veel overtuigingskracht was er niet nodig.

Klimmen, glijden, op van die paardjes (met een dikke veer onder) om te wiebelen, schommelen, toch eens proberen op de grote glijbaan,…

Het was fris, maar dat deerde haar niet. Haar pasgekochte ecru broekkousen waren pottezwart, maar dat kon mij niet schelen.

Ik vreesde voor een peuterpuberteitcrisis toen ik naar huis wilde gaan.  Ge kent dat wel, hé, trillende onderlip, gevolgd door gebleit, gebrul en de banaan-move. Maar toen ik zei: “kom, Anna, we gaan naar huis. Papa is helemaal alleen thuis. Hij vindt dat niet leuk, we gaan snel naar papa”, toen keek ze mij ernstig aan. Ze ging gedwee mee naar de buggy en zei stilletjes: “Papa alleen, papa wenen”.

Advertenties

Een gedachte over “Speeltuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s