Sjokkolala

Dat is dus echt iets dat in de genen zit, die voorkeur voor chocolade. Anna’s papa is verzot op chocolade.

Deze namiddag mocht de dochter de moeder assisteren bij het maken van een kant-en-klaar chocoladegebak. Ge kent dat wel: neem het pakje poeder, kluts er nog 2 eieren bij en een kwak water en roer. Even oven en klaar. En daar hebt gij assistentie bij nodig, hoor ik u denken. Ik vind het erg leuk om haar bij zo’n dingen te betrekken. Ze doet dat echt graag, mij helpen. Zij kreeg een klein kloppertje, mocht het water erbij gieten, overscheppen in de bakvorm, enz.

Ze had nog maar net het poeder in de kom gegoten en haar oogjes begonnen te blinken: “Sjokkolala, mama”.  De eitjes gingen erbij en het water. Nog voor ik iets kon zeggen, dook haar wijsvingertje in het beslag. En nog een vingertje. En nog één.

Advertenties

Fietsje

Als ik Anna wil meenemen op de fiets, kondig ik dat al aan in de living. “Kom, Anna, we gaan rijden met de fiets”.

Steevast volgt er dan: “Anna fiets?”

En ik dan weer: “Neen, Anna, we gaan met de grote fiets, met mama’s fiets”.

Dat allemaal om te vertellen dat ze erg graag met haar fietsje rijdt. Ze kreeg het vorig jaar van Nonkel Steven en tante Nicky. Er zijn nog kindjes die dit een tof fietsje vinden.

In het STAM…

...doet iedereen witte sloefjes aan en kan daarna zijn eigen huisje zoeken.

 

...bouwde ik effe een replica van de Sint-Niklaaskerk in legoblokjes.

 

...heb je een tuin en daar poseerde ik voor mijn moeder met mijn nieuwe koetjescollier.

 

...vond ik twee gelijkgestemde zielen die óók graag taartjes maken met kiezelstenen.

Dierentuin

Een prachtige herfstdag was het gisteren. Een zalig weertje om op stap te gaan. Anna ging met haar opa, papa en mama naar de Antwerpse Zoo.

Enorm onder de indruk van de apen.

 

Over die beesten hebben ze mij nog nooit iets verteld...

 

Zooooo een kont had dat nijlpaard.

 

Zeehond, zeehond?! Ik zie geen zeehond?

 

Waar?

Zo rond 16u had ik het gehad. Ik dacht:"Ik doe effe een dutje".

Irritatie

Aansluitend bij het vorig postje; ik krijg er dus de seskes van als mensen vragen of er nog geen plannen zijn voor een tweede. Ja, tuurlijk zijn er plannen, maar ik ga niet aan uw neus hangen wanneer die plannen zullen uitgevoerd worden.

Stop dus met dat gevraag. En kijk naar mijn gezicht en niet naar mijn buik. En denk niet dat ik moet gaan overgeven als ik op het werk toevallig ’s morgens naar het toilet ga.

Beetje zwanger

Ik denk geregeld terug aan twee jaar geleden, als ik hoogzwangere collega H. zie. Man, ik telde echt af naar dat zwangerschapsverlof.

Ik schreef toen dit in mijn zwangerschapsdagboek:

Lieve pruts,

Nog 5 dagen werken en ik ben thuis. Ik zit boordevol plannen: envelopppen halen en schrijven, kastje schilderen, meter met breiwol bezoeken, meubels in elkaar steken,…

En rusten.

Je neemt intussen zoveel plaats in dat het voor je mama niet zo comfortabel meer is. Slapen doe ik op mij zij, met steun van een kussen en worstie. Aan een buro stilzitten is na een paar uur een marteling voor mijn rug. Je stampt steeds op het zelfde plekje (rechts tg mijn ribben) en soms ook knal in het middel van mijn buik. Keihard.

Ik heb regelmatig harde buiken. Kortademigheid hoort er intussen ook bij. En mijn maag…pfff.

En ik ben verschrikkelijk emo;  ik zou bleiten voor ne niet.

Ik zag er toen zo uit:

Valt het op dat het terug begint te kriebelen?